از دوستي که نمي شناسمش نقل کرده اند؛ «موسيقي در اين سرزمين حکايت ماه آسمان است. گاهي چون
شب 14 قرص تمام و درخشان و مطمئن چشم ها را خيره مي کند و گاهي ديگر چون شب اول باريک و
نحيف و نزار است چنانکه حتي مي هراسي نکند آب برود و ناپديد شود.» ديگر همه مي دانيم که فارغ از
اينکه دولت ها چه بينديشند، مهم اين است که آراي بزرگان ديني درباره موسيقي از تکذيب و حرام کامل تا به
ترديد و (معدودي نيز) تاييد استوار است. حيف که هيچ يک از گرايش هاي فکري دولت هاي پيشين هم يا
نخواست يا نتوانست مفري به عنوان «فصل الخطاب» براين سه راهي چه کنم چه کنم تعيين کند و همچنان
موسيقي غير از آن سه ماهي که کاملاً به اغما مي رود در 9 ماه ديگر سال، آبستن نوزادهايي باريک و
نحيف است تا قرص تمام. جاي شما خالي اگر 30 و 31 تير در فرهنگسراي نياوران نبوديد. قريب به 126
هنرجوي موسيقي هنرستان هاي زيرنظر دفتر مطالعات و برنامه ريزي آموزش هاي فرهنگي و هنري
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي گردهم آمده بودند تا با برپايي دومين جشنواره موسيقي هنرجويان، جامعه ا
ي را به تصوير کشند که با آگاهي از حال و روز موسيقي، دل به آموختن پايه اي آن سپرده اند و به جاي
مشاغل پردرآمد، موزيسين شدن را برگزيده اند. 70 دختر و 56 پسر از اول راهنمايي تا سوم دبيرستان،
صبح تا عصر روزهاي يادشده در دو سالن گوشه و اصلي در محضر اساتيد برجسته به اجراي آموخته
هايشان پرداختند. اکثر اين 126 نفر تک نوازي ساز داشتند. سازهاي هنرجويان موسيقي از ايراني اصيل
سنتور، ني، کمانچه، قانون و عود بود تا سازهاي کلاسيک و کاملاً غربي پيانو، کلارينت، ابوا، ويولن،
هورن و کمتر اين 120 نفر در چهار گروه موسيقي و يک گروه کر داشته هايشان را رو کردند. راستي،
جشنواره در چهار گرايش رقابتي؛ «تک نوازي سازهاي ايراني، تک نوازي سازهاي جهاني، آهنگسازي و
گروه نوازي» و يک گرايش غير رقابتي کر برگزار شد. اما نکته مهم اين بود که حضور چهره هاي شاخصي
نظير هوشنگ ظريف، محمد سرير، مليحه سعيدي، سياوش ظهيرالديني، ارفع اطرايي و... در جمع داوران
گرايش هاي يادشده، بيانگر اهميت بسيار بالايي است که برگزارکنندگان براي مقوله موسيقي هنرجويي قائلند.
1- حدود 50 هنرستان هنرهاي زيبا در سراسر کشور زيرنظر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي مشغول فعاليتند که شايد برايتان جالب باشد اگر بدانيد از اين ميان تنها هفت هنرستان مجوز آموزش موسيقي دارند،
126 هنرجويي که در دومين جشنواره موسيقي هنرنمايي کردند برگزيدگان همين هفت هنرستان هستند؛ دو هنرستان پسران و دختران در تهران، به همين ترتيب در اصفهان، يک هنرستان پسران در شيراز، ديگري هم براي آقاپسرهاي اروميه اي و آخري هم براي پسرهاي قند عسل تبريزي همين،
به عبارت صريح تر تنها و تنها هفت هنرستان موسيقي در پنج استان کشور داريم که تازه پنج تا از آنها اختصاصي براي آقاپسرهاست و دو تا هم براي دخترخانم ها. اين نکته که نوجوانان و جوانان مشتاق 25 استان ديگر کشور چه مي شوند يک طرف، به نکته ديگر توجهتان را جلب مي کنم که به رغم دوبرابر بودن شمار هنرستان هاي پسران نسبت به دختران، به دومين جشنواره موسيقي هنرجويي 70 دختر و 56 پسر راه پيدا کردند. اين درحالي است که تنها دختران تهراني و اصفهاني مجال ابراز وجود يافته اند. مساله ديگر اين است که هنرجويان موسيقي هنرستان هاي تهران پس از پايان دوره ابتدايي مي توانند از مقطع راهنمايي وارد اين هنرستان ها شوند اما در شهرستان ها هنرستان هاي موسيقي از مقطع دبيرستان هنرجو مي پذيرند که احتمالاً بايد در مرحله کنکور و ورود به دانشکده موسيقي رقابتي نابرابر ميان شان پديد آيد.
2- احتمالاً شما هم مثل نگارنده با خود انديشيده ايد هفت هنرستان چگونه مي تواند پاسخگوي هجوم ميليوني نوجوانان علاقه مند به موسيقي باشد. اگر چنين در ذهن پرورانده ايد مثل نگارنده دچار وهم شده ايد، «مليحه سعيدي» سرپرست گروه «نيريز» و نوازنده برجسته «قانون» که از داوران جشنواره موسيقي هنرجويي هم بود، مي گفت؛ «زمان ما براي هنرستان دخترانه موسيقي هر سال 600 متقاضي وجود داشت که از ميان آنها تنها دو کلاس 35تايي انتخاب مي شد اما امروزه در همين هنرستان تنها 46 نفر متقاضي ثبت نام اند و ما 21 نفر را برمي گزينيم.» او افزود؛ «از ميان 600 نفر ممکن بود شما با يکي دو نخبه و استعداد تازه هم برخورد کني اما از ميان 46 نفر بعيد است شما يکي دو استعداد متوسط هم پيدا کني.» از نظر شما وقتي در تهران 12 ميليوني تنها 46 دختر پس از دوران ابتدايي سوداي ورود به هنرستان موسيقي دارند در باقي استان ها اوضاع چگونه است؟ گفتم که براي پيداکردن مقصر زود است با اين آمار انگار نگرش پدر و مادرها نسبت به گذشته تغيير پيدا کرده است و سخت اجازه مي دهند نوجوانان به جاي روال عادي آموزش و پرورش به هنرستان هاي موسيقي بروند.
3- هوشنگ ظريف نوازنده چيره دست تار و يکي از داوران دومين جشنواره موسيقي هنرجويي معتقد است نوجوانان و جواناني که به اين هنرستان ها مي آيند براساس روحيه خاص اين سنين، تب روز جامعه آنها را تحت تاثير قرار مي دهد. آنها ماهواره مي بينند و در مراجعه به هنرستان ها ساز ويولن و پيانو را به عنوان ساز تخصصي و درسي برمي گزينند و از آنجا که نشان دادن ساز ايراني در رسانه ملي ممنوع است (،) هيچ گرايشي به انتخاب ساز ايراني ندارند.
|
+| نوشته شده توسط
سینا در
|
تقديم به سني احمد خواجو (الگوي رفتار و اخلاق در زندگي بنده حقير)